Παγκόσμια Κατανομή

Στο παρελθόν, πληθυσμοί Μεσογειακής φώκιας ζούσαν σε όλες τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, ολόκληρης της Μεσογείου, στις Β.Δ. ακτές της Αφρικής και στα Ατλαντικά νησιά των Αζόρων, των Κανάριων Νήσων, της Μαδέρα και των νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Η συστηματική εκμετάλλευση και εξόντωση του είδους κατά τη διάρκεια των ιστορικών χρόνων (από τους ελληνιστικούς χρόνους μέχρι και το Μεσαίωνα), οδήγησε στη σημαντική συρρίκνωση του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνεχιζόμενη εξόντωση του και κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, οδήγησε στην οριστική εξαφάνιση του είδους από πολλές χώρες της Μεσογείου και από την Μαύρη Θάλασσα.

Τα ζώα αυτά ζουν σε τέσσερις, γεωγραφικά απομονωμένους μεταξύ τους, πληθυσμούς:

Στα νησιά Μαδέρα, στον Ατλαντικό, ζουν 25-35 φώκιες. Μετά από έντονες προσπάθειες προστασίας εκ μέρους της πορτογαλικής διαχειριστικής αρχής, ο πληθυσμός δείχνει σήμερα ενθαρρυντικά σημάδια ανάκαμψης.

Στην ατλαντική ακτή της βορειοδυτικής Αφρικής, στην χερσόνησο Cabo Blanco ζουν περίπου 130 φώκιες. Όλα τα ζώα στην περιοχή αυτή ζουν κατά μήκος μιας ακτής 4 χιλιομέτρων, σε δύο συγκεκριμένες σπηλιές. Είναι το μοναδικό μέρος όπου το είδος της Μεσογειακής φώκιας διατηρεί ακόμα τον κοινωνικό χαρακτήρα μίας αποικίας.

Ένας μικρός πληθυσμός (λιγότερα ίσως από 10 ζώα) εικάζεται ότι επιβιώνει στις μεσογειακές ακτές του Μαρόκου και της Αλγερίας. Λόγω της έλλειψης εντατικών μέτρων προστασίας, η βιωσιμότητα του πληθυσμού αυτού είναι εξαιρετικά αμφίβολη.

Ο πιο σημαντικός πληθυσμός του είδους ζει και αναπαράγεται στην ανατολική Μεσόγειο, όπου υπολογίζεται ότι ζουν περίπου 300-350 ζώα.

Οι πιο γνωστοί πληθυσμοί στην περιοχή αυτή βρίσκονται στις Βόρειες Σποράδες, την Κίμωλο και την Κάρπαθο στην Ελλάδα και στις ακτές της αρχαίας Φώκιας και της Κιλικίας στην Τουρκία.